NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 25
Dzień dobry, pani Zhou.
Dzień dobry, panie Lu.
Czemu...
Jadę do biblioteki, mam projekt końcowy.
Muszę lecieć.
Mam pytanie, panie Lu.
Słucham.
Czy coś się wydarzyło, gdy wróciłam w nocy do domu?
Przyprowadziły panią dwie osoby.
Wyglądała pani na zadowoloną.
Skakała pani i tańczyła.
Dałem pani ręcznik, żeby mogła pani przetrzeć twarz.
Wzięła go pani i zaczęła podskakiwać.
Robię się stary.
Nie rozumiem tego. To był jakiś znany taniec?
Rozumiem.
Dobrze, panie Lu. Na mnie pora.
WILLA WIEJSKA CHANGTAI - ZACHÓD
Halo?
Meizuo.
Muszę o coś spytać.
Wiesz, co robiłam zeszłej nocy?
„Mój wakacyjny chłopak”?
Tak powiedziałam?
Tak.
Mówiłaś też,
że ty i Terence zakochaliście się od pierwszego wejrzenia.
- I... - Przestań.
Tak mówiłam?
Przy nim?
Jaki wstyd.
Oszalałam?
Matko...
O co chodzi?
Martwisz się tym?
Dla mnie wszystko w porządku.
Powiedziałaś, że tego żałowałaś.
Zostawiłaś go następnego dnia.
Caina,
kim tak w ogóle jest
ten Terence?
Nawet nie znam jego prawdziwego imienia.
Poznałam go w Yunnanie.
Skoro tylko się przyjaźnicie,
mogę próbować ją zdobyć, tak?
Nie spytałaś, jak się naprawdę nazywa?
Czyli nie jesteś nim już zainteresowana?
Oczywiście, że nie.
Tylko się wygłupiałam.
Z czego się śmiejesz?
A powiedz,
przyprowadziliście mnie wczoraj w dwójkę do domu?
Kiedy się rano obudziłam...
Zobacz.
Mam posiniaczoną i spuchniętą twarz.
Cała jestem obolała.
Co się wczoraj stało?
No cóż...
Napijmy się.
Nie chcę wracać do domu.
Nie wracam do domu.
Słuchaj, koleś.
Ja przyprowadziłem tu Cainę.
Więc ja odprowadzę ją do domu.
Wiesz, gdzie mieszka?
Powie mi.
Niby jak, skoro jest tak pijana?
Ja ją tu zaprosiłem.
I co?
Nie możesz jej porządnie trzymać?
- Ty puściłeś pierwszy. - Nie, bo ty.
Ty.
Przestań. Chodźmy.
Czyli nie wiesz, gdzie mieszka?
Nie.
To dokąd ją zabierasz?
Po prostu...
nie chciałaś iść wczoraj do domu,
a nie dałbym rady prowadzić cię samemu...
Przestań.
Nic już nie mów.
Gadałam jeszcze coś głupiego?
Daję słowo.
Powiedziałem ci już wszystko.
Wiedziałam.
W ogóle nie powinnam pić.
Rano nadal cuchnęłam alkoholem.
O rety.
Masz ze sobą nawet perfumy Chanel.
Wziąłem je dla ciebie.
Następnym razem przypomnij mi, żebym nie piła.
Właściwie byłem zadowolony z wczorajszego obrotu spraw.
Zobacz.
W porządku, Zhang?
Nic mi nie jest. To tylko przeziębienie.
Nie chcę cię zarazić.
Nie wyglądasz najlepiej.
Odpocznij. Ja sobie poradzę.
Nie mogłabym.
Masz swoje zadania.
A oprócz tego zajęcia na uczelni, prawda?
Od dziewiątej, dam radę. Zdążę.
Jeszcze nie jadłaś śniadania.
Jestem na diecie.
Idź. Nie lekceważ choroby.
Proszę.
Shancai.
Jesteś za dobra.
Chociaż Si to twój chłopak,
nalegasz, żeby to wszystko robić.
Zhang, jedziemy na tym samym wózku.
Musimy sobie pomagać.
Idź.
WYBIERZ KONTAKT: SHANCAI
W ZWIĄZKU Z: SHANCAI
OPUBLIKUJ
Patrz.
Zacznijmy.
Prawie skończyłem oceniać wasze prace.
Nie jest dobrze.
Studiujecie już cały semestr.
Czy ktoś mógłby powiedzieć mi, co leży u podstaw tego przedmiotu?
Panie profesorze.
Podstawą sprzedaży i marketingu jest oczywiście wymiana.
- Tak. - To wymiana.
Daoming Si.
Bardzo dobrze.
Wiem.
I, proszę pana,
jeżeli przeczytał pan uważnie prace,
na pewno zauważył pan, że każdy student jest utalentowany.
Dobrze. Zacznijmy zajęcia.
Zaczynajmy.
Dziwne.
Nigdy nie powiedział do profesora aż tylu słów.
Kiedy zrobił się taki asertywny?
Teraz.
Duży, zły wilk zmienił się w owieczkę.
Oto potęga miłości.
Martwię się o Qinghe.
Po tym, jak zobaczyłam minę profesora, nie mam zbytnich nadziei.
Zgadzam się.
Nie ma szans.
Chen Qinghe.
Jeżeli nie będziesz się przykładał, zmarnujesz sobie życie.
Shancai, poradziłaś sobie.
Bez problemów. Super.
Denerwowałam się.
- Nie, według mnie... - Dong Shancai.
Jak dobrze, że pomaga ci twój cudowny chłopak.
Nie dziwota, że jesteś dobrze przygotowana.
O co ci chodzi?
Daoming Si i Dong Shancai są w związku.
Czemu udajesz niewiniątko?
Faktycznie.
Jesteśmy w związku.
I układa nam się.
Dzięki za troskę.
- Ale... - Ty...
Chodź.
Nie przejmuj się nimi, Shancai.
Shancai.
Naprawdę z nim jesteś?
Jestem wściekła.
Shancai.
Rany, co za dzień.
Daoming Si.
Co ma znaczyć ten post?
Jaki?
Ten o zmianie statusu związku.
A czy to problem?
Skłamałem?
No nie.
W takim razie co w tym złego?
Nie trzeba o tym każdego informować.
Czemu?
Mam dziewczynę.
Która podoba mi się od dawna.
Wreszcie powiedziała „tak”.
I nikt mi jej nie zabierze.
Codziennie budzę się szczęśliwy.
Staję się lepszym człowiekiem.
Nawet nasz wykładowca mnie pochwalił.
Ten, który oblewa 60 procent studentów?
Jak to możliwe?
„Jak to możliwe”?
Gdy jest się szczęśliwym, nie ma rzeczy niemożliwych.
- Głuptas z ciebie. - Nie, ty jesteś głupi.
Jakbyś chciał wiedzieć, zdałam egzamin.
Dzięki mnie.
Zapomniałaś już, kto zarywał noce,
- żeby pomagać ci w nauce? - Mniejsza. Chodźmy.
Chodź.
To prawda.
Dziękuję.
A kto pomagał ci z antropologią społeczną
i sprzedażą i marketingiem?
Chciałem ci podziękować.
Ale przyszłaś i zaczęłaś wykłócać się o ten status.
Przepraszam.
Gdyby przeprosiny wystarczały, po co byłaby nam policja?
To czego chcesz?
Chodźmy na randkę.
Z czego się śmiejecie? Chcecie dołączyć?
Daoming Si.
Gdzie chcesz jechać po studiach?
Myślałem, że cię to nie obchodzi.
Po studiach...
pewnie wrócę do Londynu.
Do Londynu?
Na wakacje?
Jasne, że nie.
Pomogę w rodzinnym interesie.
Ale potem jeszcze wrócisz tutaj?
Byłabyś smutna, gdybym nie wrócił?
Oczywiście.
Nie byłoby nam trudno się widywać?
To może spróbujesz...
mnie błagać?
Błagaj mnie, żebym rozważył pozostanie w Szanghaju.
Serio?
Zostaniesz, jeśli będę błagać?
A będziesz czy nie?
Umrzesz od tego?
Pewnie, że nie.
Ale zostań, jeśli sam tego chcesz.
Czemu miałabym błagać?
Dziewucho.
Czemu jesteś taka głupia?
Chcesz, żebym ja wszystko mówił.
Ty jesteś głupi.
Co niby mam powiedzieć?
Powiedz:
„Mógłbyś nie jechać do Londynu?
Może pójdziesz na doktorat i na mnie zaczekasz?
A potem będziemy ze sobą już zawsze?”.
Nie możesz tego powiedzieć?
Naprawdę?
Pójdziesz na doktorat,
żebyśmy skończyli studia jednocześnie?
Daoming Si.
Co?
Tak się cieszę!
Dobrze widzieć cię szczęśliwą.
Też się cieszę!
Ale to głupie.
Co tu robisz?
Czekałem na ciebie.
Na mnie?
Jesteś wolna, prawda?
Nie.
Mam randkę z Meizuo.
Randkę?
To czemu wracasz do domu?
Wyszłam wcześniej,
ale czegoś zapomniałam.
Więc wróciłam.
Ale już znikam.
Nie jestem z policji.
To nie przesłuchanie.
Czemu tak się tłumaczysz?
Bo...
Chcę ci coś powiedzieć.
Spieszę się. Może innym razem.
Meizuo czeka.
Podwiozę cię.
Ale...
Przecież się spieszysz?
Zresztą też znam Meizuo.
- Halo? - Meizuo? Cześć.
Gdzie jesteś?
W domu kolegi.
Przyjechałbyś?
Potrzebuję cię.
Dobrze. Jadę.
Chłopaki, muszę lecieć.
Dopiero przyjechaliśmy.
Co się stało?
Nagły wypadek.
Owoce.
Shancai nadal tu mieszka?
A gdzie by miała?
Postawiła się twojej mamie i zgodziła się tu zamieszkać.
Jest odważna.
Naprawdę.
Już sam dźwięk imienia jego matki wywołuje u mnie ciarki.
Jest aż tak straszna?
Proszę cię.
Jej rywale biznesowi
zbankrutowali i zostali bez dachu nad głową.
Gdy kogoś nie cierpi, pozbywa się go bez litości.
Dajcie spokój.
Nazwałaś ją „starą wiedźmą”.
Ja...
Tak powiedziałam?
Czemu tego nie pamiętam?
Wszyscy słyszeli.
Nie dam sobą pomiatać tylko dlatego, że jestem młoda!
Jest pani starą wiedźmą!
Coś ty powiedziała?
Powtórz to.
Stara wiedźma!
Tak, powiedziałam to.
Nie chcę pani w swoim świecie.
Proszę stąd wyjść.
Powiedziałam, że ma pani wyjść!
Kiedy wróci
i dowie się, że Shancai mieszka w jej domu
i umawia się z jej synem...
zgadnijcie,
co zrobi?
Jaki masz plan, Si?
To moja mama. Co mam zrobić?
Ale gdyby groziła Shancai,
będę bronił swojej dziewczyny.
Mama wraca do domu kilka razy na rok.
Coś wymyślę, zanim przyjedzie.
Meizuo.
Co tak długo?
- Tak tęskniłaś? - Posłuchaj.
Gdy będziemy przechodzić obok baru, musimy udawać zakochaną parę.
Potem powiedz, że mamy randkę, ale się spóźniłeś.
Dobra?
Przy kim to powiedzieć?
No wiesz, przy nim.
To znowu on?
Czemu?
Nie pytaj.
Szybko. Wyjaśnię później.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi.
Spóźniasz się na randki.
Wzorowy z ciebie chłopak.
Czemu tak mówisz?
Szanuję dziewczyny.
Nigdy się nie spóźniam.
Czemu dziś był wyjątek?
Bo...
To przeze mnie.
On się nigdy nie spóźnia.
Zresztą i tak przymykałabym na to oko, bo jest młodszy ode mnie.
Prawda?
Co masz na myśli?
Nic, nieważne.
Przyszliśmy tu się napić.
Zamówmy coś.
Nie powinnaś pić.
To wezmę coś bezalkoholowego.
Wy pijcie.
Dobra?
Wezmę coś mocnego.
Potrafisz pić?
Powinieneś spytać, czy kiedykolwiek się upiłem.
Ważne jest, jak się zachowujesz pod wpływem,
a nie ile wypiłeś.
Gadasz jak dzieciak.
Kultura picia to dla mężczyzny podstawa.
Po co o tym wspominać?
To skoro masz mocną głowę i jesteś dżentelmenem,
dziś ja stawiam.
Dobra.
Wei Xun.
Hej.
Czerwony Dynamit dla tego pana.
Dobrze.
Posłuchaj.
Co robisz na mojej randce z Cainą?
Chcę z nią porozmawiać.
Nie widzisz, że mamy randkę?
Tym lepiej.
Powiem to przy nim, a nie za jego plecami.
Ma to sens. Słucham.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Kiedy indziej.
Dlaczego?
Dlaczego nie dzisiaj?
Bo nie chcę o tym teraz rozmawiać.
- O czym? - O czym?
Dobrze wiesz.
Czyli o tym.
No więc nie chcę. Proszę.
Czerwony Dynamit.
Do dna.
To mieszanka różnych alkoholi z domieszką chili w proszku.
Zwali z nóg każdego.
Meizuo, pomyliłeś się?
To drink dla kobiet.
Dajmy go Cainie.
- Dobra. - Nie pij tego.
Czemu?
To tylko drink.
Szczwany typek.
Nie dam ci się wyrolować.
Nie upiłabyś się tym, choćbyś piła bez przerwy.
Tak?
- To zamówmy następną kolejkę. - Dobra.
Ty jesteś jedną do tyłu.
Czerwony Dynamit.
Robi się.
Caina ci zamówiła.
Tym razem się uda.
Dobrze. Pij.
Smakuje?
Tak.
Super.
Smakuje wam obu.
Skubany. Jakie ostre.
Wiem.
Dziś ja stawiam.
Wei Xun. Po Czerwonym Dynamicie dla panów.
- Jasne. - Nie dam rady wypić kolejnego.
Proszę.
Czerwone Dynamity.
Pij!
Czemu nie pijesz?
Co mi tam.
Właśnie.
Dawaj, Meizuo. Zdrówko.
Chwila.
O czym wcześniej mówiliśmy?
Na temat, o którym Caina nie chce rozmawiać.
Już pamiętam.
Zastanawiasz się, czemu jednego dnia Caina wydawała się zaangażowana,
a następnego zniknęła?
Tak.
Nie chcę o tym gadać.
Nie możecie się napić?
Pijcie!
Wiem!
To chyba oczywiste.
Caina cię nie lubi.
Żałowała tego, co się stało,
i następnego dnia zniknęła.
To chyba normalne?
Tak uważasz?
A ty nie?
Powiedz, co czujesz, Caina.
Tylko ze mną pogrywałaś?
- Wypiję, skoro nie chcesz. - Caina.
Caina.
Hej, Caina.
Caina.
Ja nie chcę do domu.
Co robisz?
Zostaw.
Ty zostaw.
To moja dziewczyna. Odejdź.
- Caina. - Co robisz?
- Czego chcesz?
- Nic ci nie jest? - Caina.
Wstajemy.
Kręci mi się w głowie.
Boli.
OSTRE!
Mieliśmy pojechać po książki.
Ale...
chciałam pojechać do domu, poukładać ubrania.
Ubrania?
Sprzedam je w Internecie.
Nie zmarnują się, a ja trochę zarobię.
Przydadzą się tym, którzy ich potrzebują, a przy okazji zwolni mi się miejsce.
Same korzyści. Sprytne, co?
Dobrze pomyślane.
Muszę też posprzątać u ciebie.
Tym się martwisz?
- Zadzwonię do pani Yu. - Nie.
Jestem sprzątaczką.
Nie chcę przywilejów.
Dobrze, pojadę sam. Napisz, jakie książki chcesz.
Wyślę ci później listę.
- Pa. - Pa.
AUKCJA ZAKOŃCZONA
Sprzedane w dwie godziny.
Ta stronka jest świetna.
Co się dzieje?
Zaraz będzie tu pani Daoming.
Czemu nagle wraca?
Muszę uciekać.
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry pani.
Nic się nie wydarzyło pod moją nieobecność?
Nie, proszę pani.
Wszystko dobrze.
Czy jest już przygotowana kąpiel?
Tak.
Kto wam pozwolił używać telefonów podczas pracy?
To nie mój, proszę pani.
A czyj?
Wyjdź. Nie ukrywaj się.
Czy to nie Dong Shancai, która odmówiła pięciu milionów juanów?
Czemu pracujesz w moim domu?
Pani Yu.
Wytłumaczy mi to pani?
Ja zatrudniłam Shancai.
Z moich obserwacji wynika,
że ciężko pracuje i przykłada się do obowiązków.
Wykonuje je bez zarzutu.
Byłoby dobrze, gdyby tu została.
Taka plebejuszka nie będzie przebywać w tym domu.
Nie wykręca się od zadań,
tylko uczciwie pracuje na swoje utrzymanie.
Cóż w tym złego?
Pani Yu.
Proszę się przeze mnie nie kłócić.
Odejdę.
Pracujesz w domu Daomingów.
Jestem twoją przełożoną.
Nie możesz odejść.
Proszę pani.
Odkąd tu przyjechała,
Si przykłada się do nauki,
a jego zachowanie uległo poprawie.
Shancai ma na niego dobry wpływ.
Chłopak się dzięki niej rozwija.
Czy...
mogłaby się pani zastanowić przez wzgląd na Si?
Jeżeli pozwoli pani, by Shancai się o niego troszczyła,
i Si zmieni się na lepsze,
wyjdzie to tylko na dobre, prawda?
Pani Yu.
Jest pani z nami od 60 lat i szanuję to.
Jednakże...
nie oznacza to, że może pani wszystko.
Nie zgadzam się, żeby ta dziewczyna umawiała się z Si.
Wychowywałam Zhuang i Si...
sama.
Widziałam, jak odbiera pani szczęście Zhuang.
Przyrzekłam sobie,
że nie dopuszczę, by Si cierpiał tak samo.
Shancai nie opuści tego domu.
Dlaczego się pani w to miesza?
Przypomnę tylko,
że to ja jestem panią tego domu
i nikt inny.
Pani Daoming.
Zapomniała pani...
o ostatnim życzeniu dziadka Si?
Przypomnę.
Powiedział,
że dopóki będę żyła,
będę opiekować się
tym domem.
A jeśli będę nalegać, żeby ją odprawić?
W takim wypadku...
zrobi to pani...
po moim trupie.
Przestaniesz już płakać?
To irytujące.
Gdy na ciebie patrzę,
czuję, jakbym umierała.
Jestem taka smutna!
Wściekła i upokorzona.
No i...
Już dobrze.
Napij się gorącej herbaty.
I więcej o tym nie myśl.
Dziękuję, pani Yu.
Stanęła pani
w mojej obronie.
Nie wiem, jak się odwdzięczyć.
Nie musisz.
Niczego nie rób.
Tylko nie sprawiaj problemów.
Niełatwo było wyrwać cię z paszczy lwa.
Zostań tutaj.
Dobrze?
Przepraszam.
Miałam panią
za ostrą
i apodyktyczną staruszkę.
Bo jestem taka.
Ale masz kwaśną minę.
Nie patrz na mnie.
Nie będę.
Pani Yu.
Jak pani trafiła do domu Daomingów?
To długa historia.
Kiedy miałam
19 lat...
utrzymywałam się sama,
a musiałam spłacić długi.
Byłam w trudnym położeniu.
Dziadek Si o tym wiedział.
Wziął długi na siebie
i pozwolił mi tu pracować.
Dziadek Si
uratował mi życie.
Postanowiłam...
że do końca swoich dni będę dbała o tę rodzinę.
Spłacę w ten sposób dług wdzięczności.
Z biegiem czasu
tata Si
dorósł,
a wreszcie
ukończył też studia.
Pani Daoming wżeniła się w tę rodzinę.
Urodzili się Zhuang i Si.
Przez wiele lat wszyscy żyli szczęśliwie.
Jaki był tata Daoming Si?
Pan Daoming
był wspaniałym człowiekiem.
Od maleńkości bardzo bystry.
Już jako młodzieniec
zajmował się rodzinnymi interesami.
Można było na niego liczyć.
Ciężko pracował
dniami i nocami.
Mówiłam, żeby dbał o zdrowie
i się nie przemęczał.
Ale odpowiadał mi: „Nie mogę.
Pracownicy na mnie polegają.
Jak mógłbym się lenić?”.
Musiał być wyjątkowy.
Był.
Ale...
tak bardzo mi przykro, że się przepracowywał...
i zamartwiał.
Wydaje mi się, że Daoming Si...
wspominał o tym, że jego tata już odszedł.
Zachorował na raka wątroby...
i umarł,
kiedy Si był w gimnazjum.
Co było później?
Po śmierci pana Daominga...
Grupę Daoming przejęła matka Si.
Wtedy...
rodzina się zmieniła.
Już nie byli szczęśliwi.
Stali się dla siebie zimni.
Zhuang
wyrosła na dobrą dziewczynę.
Ale charakteru Si
nikt nie potrafił ujarzmić.
W liceum
Si często wracał do domu poobijany.
Zauważyliśmy to dopiero,
gdy szkoła zgłosiła nam, że wdaje się w bójki.
Pani Daoming się tym przejęła...
ale była zajęta pracą
i nie miała wiele czasu.
Zatrudniła nauczyciela, który miał zdyscyplinować Si.
Witaj, Si.
- Twoja twarz... - Wkurza mnie pani!
To jednak nic nie dało.
Coraz częściej uciekał się do agresji.
Martwiłam się tym wszystkim.
Nie wiedziałam, co robić.
Zawsze się martwiłam o tego chłopca.
Kiedy pojawiłaś się ty,
zauważyłam,
że Si się zmienił.
Naprawdę?
Nic nie zrobiłam.
Ja tylko...
Na początku go nie znosiłam.
Kiedy się z nim nie zgadzałam,
okładałam go pięściami.
O tak.
Tak robiłam.
Rozumiem.
Po tym, jak Zhuang wyszła za mąż,
nikt inny nie śmiałby zrobić czegoś podobnego.
Racja.
Gdy dałam mu popalić pierwszy raz, ryzykowałam życie.
Z perspektywy czasu to straszne.
Dziś już bym się nie odważyła.
Shancai.
Nie odchodź stąd.
Będę cię strzec
nawet za cenę życia.
Co pani przez to rozumie?
Nie martw się.
Obmyśliłam genialny plan.
Plan?
Jak późno!
- Będę szła. - Nie możesz.
Jeżeli stąd odejdziesz,
następnym razem zobaczysz mnie na moim pogrzebie.
Pani Yu.
Nie może pani mnie tak szantażować.
Ale dobrze. Jaki to plan?
Mój plan...
to...
szybkie wesele zorganizowane w tajemnicy, o którym wszystkim powie się po fakcie.
Zrozumiałaś?
Mówiła pani za szybko.
Niedokładnie usłyszałam.
Napisy: Mikołaj Gołębiewski